realisatie .. doen?
Doen, zoals wij dat verstaan, wil zeggen dat U iets uitvoert. Dit doen is altijd gerelateerd aan lichaam, denken en voelen. Het lichaam moet voedsel tot zich nemen, het lichaam neemt zuurstof in zich op, het lichaam drinkt, plant zich voort, voelt en denkt strategieën uit om te overleven. Elk lichaam heeft ook nog eens zijn eigen specifieke genetisch gevormde aanleg. Die aanleg zorgt voor differentiatie tussen mensen. De ene heeft een aanleg tot spreken, de ander tot strategisch inzicht, weer een ander de aanleg tot gedisciplineerd kunnen denken. Enzovoorts. Al deze eigenschappen, deze wonderen van de natuur, vormen ons tot wat we zijn. Mensen. Het wonderlijke is dat hoe wij ook onze specifieke eigenschappen cultiveren en sublimeren er blijkbaar een constante is die dat overstijgt. Een constante waar we niet met al deze eigenschappen "bij" kunnen. Deze constante, proberen we binnen onze zintuiglijke ervaringen te loodsen, maar het wil maar niet lukken. We bedenken vervolgens religies, Veda's, mythologieën om die constante te verklaren, ons eigen te maken. We ervaren als het ware de verdrijving uit het paradijs zoals beschreven in Genesis. De boom der kennis van goed en kwaad, heeft ons de vrucht der dualiteit gegeven. Het leven zelf. Het bedekken van de naaktheid voor Gods oog staat synoniem met de ervaring van afgescheidenheid in plaats van verbondenheid c.q. gemeenschap. Het is niet dat God en zijn engel ons verdreef uit deze paradijselijke toestand, het is dat de nadruk, onze aandacht, wordt gelegd op ons specifieke verschijnsel en de angst deze te verliezen. Het krampachtig vasthouden aan de definities die we over onszelf hebben gevormd, hoe mooi verwoord ook, leidt altijd tot lijden. Immers .. de definities zijn eindig. Alle ruimte gevend aan angsten, doembeelden, hel en duivel. Natuurlijke reacties van ons psychosomatisch gevormde apparaat. Het grote mysterie zit hem er juist in dat ieder mens in zich de kennis draagt van het oneindige, het absolute, bewustzijn of zoals u wilt God. Alleen daaruit komt de vraag voort "wie ben ik echt? Waarom leef ik, wat is de zin van dit bestaan?" Wat is dat grote woordloze mysterie die ik dagelijks voel, maar niet kan bereiken? Wat kan ik "doen" om daar de vinger achter te krijgen? Dat laatste, dat "doen" vind al plaats op het moment dat dergelijke vragen worden gesteld. Het is voor ons bijna onmogelijk om dergelijke vragen niet te stellen. Zelfs het verdringen van dergelijke vragen, of gevoelens geeft dit zoeken al aan. Doen door niet doen ... het moeiteloze waarnemen herkennen, niet de objecten die in dit waarnemen verschijnen, maar dat wat daar telkens weer aan vooraf gaat, dat wat we definiëren als niets, of leegte ... dit zijn. Van daaruit wordt alles omvat, niet de definitie omvat dit alles, dit alles omvat elke definitie.