realisatie
Realisatie. Wat wil dat zeggen? Advaita vedanta, de vertellingen over het ondeelbare, verwijst naar oorsprong, naar ingrond. En dat doet ze op diverse wijze, dat kan ook heel eenvoudig, want alles manifesteert zich daarin. Het met aandacht volgen van die verwijzing doet je als het ware in een cirkel bij jezelf uitkomen. Het is een vertrek, een afscheid, afscheid van de identificatie met het lichaam, het denken en het voelen. Sterven aan jezelf is een bekende uitspraak in deze context. Ik vind die uitspraak wat theatraal en dramatisch, maar soms moet je wat chargeren om een punt helder te krijgen. De cirkel die je maakt is dus als het ware een opgaan en ingaan in (je) het zelf. Dit op of ingaan in het zelf is realisatie. En natuurlijk mag je dan spreken van de Godsvonk, van openbaring, van uitstorting, genade... maar al deze superlatieven vind ik nogal overdreven. Natuurlijk kan dat gezegd worden, en het is ook waar. Maar goed, het is net zoiets als tijdens een orgasme alle heiligen aan gaan roepen. Het voegt niet zo veel toe aan een orgasme, de slappe lach misschien. Leven vanuit het diepe weten van je ingrond maakt leven intens, vol ... Het lost niet je problemen op, het maakt je lichaam niet gezond, je gaat er niet van stoppen met roken, en alle gevolgen van je handelen, blijven gewoon op je pad komen. En toch is er een immens verschil in beleving ten aanzien van leven in onwetendheid van je ware zelf. Hoe schijnbaar goed je het ook voor elkaar denkt te hebben, relatie, lichaam, financiën ... alles in orde, maar het blijft leven in diepe duisternis ten opzichte van de eerste de beste arme sloeber die in een oude kist schoenen lapt, maar weet. Realisatie van het zelf is voor iedereen, niemand uitgezonderd. Er zijn geen supermensen, geen geestelijke reuzen, verlichte of onverlichte. Er is slechts onwetendheid, en dat kan doorbroken worden. De uitnodiging tot die doorbraak is gegrondvest in je leven, in je hart, in het al wat je bent.
VH