Een vraag en een antwoord
Een vraag;
- Wie kan er
doen? Want het is juist de vereenzelviging met de
mens als zoeker die die misvatting laat verschijnen. De mens kan dus
helemaal
niets dóen om iets te ontdekken, hij is helemaal niet vrij
verschenen zoals hij
is verschenen. Hoe zou dat ook kunnen want alles is onlosmakelijk
verbonden en
niets is Ongescheiden. (Om er bijvoorbeeld naar op zoek te kunnen...) -
Een antwoord;
De mens is verschenen zoals hij is verschenen. Met een zintuiglijk lichaam. Jij
definieert dat als een onvrije verschijning. (Dat is jouw tragiek, jouw item.)
Door de zintuigen is er waarneming. Waarneming die als het ware wordt
gespiegeld in bewustzijn. Tot zover is er niets aan de hand. Maar om dat
zintuiglijke lichaam in stand te houden zal het lichaam zich een aantal
vaardigheden eigen moeten maken. Vaardigheden tot het verkrijgen van voldoende
voedsel, lucht, en water. Maar ook warmte en aandacht. (Ik vertaal dat voor het
gemak maar met vuur en ether.) Er ontstaat als het ware een uniek mens omdat er
onderscheid bestaat in bepaalde vaardigheden bij het verkrijgen van die
primaire levensbehoeften. Met die unieke vaardigheden en/of eigenaardigheden
onderscheid een mens zich, en identificeert een mens zich daarmee. Het is niet
voor niets dat in bepaalde indianenstammen de leden namen hebben als, grote
krijger (strategisch inzicht) of slimme wolf of stromend water. Kortom er
ontstaat identiteit. Dat wil helemaal niet zeggen afgescheidenheid. Dat gevoel
komt pas op zodra een mens zijn plek in het geheel uit het oog verliest, als
het ware daar geen contact meer mee ervaart. Wat blijft er dan nog over?
Identificatie met je “unieke” vaardigheid, met je naam, met je geslacht, je
seksuele voorkeur, je politieke of religieuze overtuiging en wat voor ellende
nog meer. De ervaring van verbondenheid met het geheel ontbreekt. En daar zit
hem nu juist de kneep. Want zodra de ervaring van deze universele verbondenheid
weer tot een mens doordringt, is die gehele identiteit niets meer waard.
Natuurlijk blijft die unieke vaardigheid tot het verkrijgen van primaire
levensbehoeften … maar het is weer wat het hoort te zijn, het is weer tot zijn
natuurlijke proporties teruggebracht. Net zoals Sinterklaas op een dag wordt
doorzien. Hij verschijnt wel ieder jaar, maar is doorzien voor wat íe werkelijk
is. Dat is wat er gebeurt bij realisatie van het zelf. En daar kan een mens
zeker wat aan doen. Door zijn zoektocht serieus te nemen, dat zal eerst moeten
gebeuren voordat hij of zij bijvoorbeeld bij een leermeester op bezoek gaat, of
in meditatie verzinkt. Zodra openheid weer herkend wordt zal dit opgaan in de
natuurlijke staat zich vanzelf ontvouwen. Opgaan in de natuurlijke staat kan je
inderdaad niet doen. Net zoals een orgasme … dat kan je ook niet doen … maar er
gaat wel iets aan vooraf. Dus nogmaals … het gaat hier om de ervaring van
afgescheidenheid. Niet om afgescheidenheid zelf, want dat kan in wezen niet.
Die rare ervaring van afgescheidenheid kan doorbroken worden, dat gaat heel
goed, en is helemaal niet zo moeilijk.
VH